چسبندگی سطح دولایه فیلم مجاور یکدیگر را بلاکینگ(Blocking) می گویند.بلاکینگ بیش تر در مورد فیلم های پلی اتیلن و پلی پروپیلن مطرح می شود.
فیلم های پلی الفینی به دلیل برهمکنش های قوی واندروالس یا بارهای الکترواستاتیکی هنگام تماس نزدیک(لایه های مجاور) تمایل دارند به یکدیگر بچسبند، هر چه دما، فشار و زمان تماس یا فرآیند بیشتر باشد، تمایل چسبندگی به یکدیگر بیشتر می شود.
پدیده ی بلاکینگ بین لایه های مجاور باعث افزایش ضریب اصطکاک می شود، که لایه ها نسبت به حرکت در برابر یکدیگر مقاومت می کنند.
علاوه بر آن پلیمرهای با وزن مولکولی پایین(الیگومرها)ممکن است از توده ی مواد به سطح مهاجرت کرده و باعث چسبندگی شوند.
آنتی بلاک ها را می توان در دوسته ی معدنی و آلی تقسیم نمود که هر کدام مزایا و معایب خود را دارند.
آنتی بلاک های معدنی در غلظت های پایین به عنوان ذرات معلق باعث ایجاد یک سطح با ناهمواری های ریز(میکرو) می شود و سطح تماس لایه ها به حداقل می رساند و فاصله بین لایه ها نیز به حداکثر می رسد.
آنتی بلاک های معدنی می توان به تالک، میکا، کربنات کلسیم اشاره نمود.در استفاده از آنتی بلاک های معدنی این نکته حائز اهمیت می باشد که شفافیت و براقیت و خواص محصول تا حد امکان تحت تاثیر قرار نگیرد.
آنتی بلاک های آلی مانند آمیدهای اسیدهای چرب هم خواص لیزکنندگی و هم آنتی بلاکی ارائه می دهند.
آنها با مکانیسم های متفاوتی در مقایسه با افزودنی های آنتی بلاک معدنی کار می کنند، پس از خنک شدن به سطح فیلم مهاجرت می کنند و یک لایه روی فیلم تشکیل می دهند.
گاهی اوقات از مستربچ های ترکیبی مواد افزودنی آنتی بلاک معدنی و آلی استفاده می شود که اثر هم افزایی دارند.
